It's just a fantasy
To have you here beside me
I know it won't come true
To hear those words "I love you, too."
It was just a dream
As impossible as it may seem
It was never real
The way I wanted you to feel
And it hasn't started yet
But I already had to move on
Because this story's about you
But not about you and me
So why in the world am I still waiting,
Waiting on Earth just for something
Even if I know that it will never happen?
And why the hell was I thinking
About you when I said "world"?
The only place where I can breathe,
Where I can feel,
But I can't see
That you are not for me
Ayaw kong simulan. Baka matapos lang.
Friday, February 24, 2012
I Am No Peter Pan
In his story, she was always the Tinkerbell. Never been the Wendy. But this time, it's the other way around.
"I waited for you to come into my life, but now that you're gone, maybe I was just destined to wait for you forever."
Then she went away.
And maybe, never to return again.
I even volunteered to accompany her to the airport. I know I can't take it, but I was hoping that sometime before her flight, she'll angrily leave me, the airport, and the airplane; and stay, maybe not yet with me, but at least, here.
But the cloud formed above my head popped when I saw her walking towards the way where only passengers could. She didn't even say goodbye. And it made me hope that she didn't because she'll be seeing me again. One day.
I rushed to my no-longer-home house because she might call to say what she forgot to tell me earlier, like how much she hates me, how much she regrets making me a part of her life, how selfish I had become, name it! As long as I can hear her voice again. I was staring at the phone and after 4 hours, it still didn't ring. So I went upstairs to take a nap since I know I can never sleep.
Every morning when I wake up, I always check my mailbox, hoping that there would be, even a single mail that is different from the rest. But I always get disappointed for only credit card billing statements, promo flyers, and subscription updates are there. Nothing from her. Checking my mailbox is actually the next thing I do after kissing her picture on my bedside table. It's some kind of relief after a whole night of crying. Only to start crying again.
I must be that strong to carry on 3 Christmas seasons without her. If what they say is true that tears are a sign of strength, then I'm the strongest man in the world, yet is not alive. For when she went away, not only her clothes from my closet were the ones she took, but also my precious smiles that only her can see since only her can make.
As I write her another letter, which I can't send for I don't know what her address is, I am wondering where she is now, what she's doing, who's with her, whom does she really want to be with? When the phone didn't bother to prove me it rings and when only tons of nonsense letters were in my mailbox, I should have known that the answer to my latter question is not me. Definitely not me.
Maybe she's with someone new, but maybe she knows me still. Maybe he's doing things for her that I never made her feel. Maybe she misses my embrace or maybe I'm just a familiar face. I regret that I didn't stop her, but it was not because of pride. I didn't because I was hoping that there's something she would realize. But unfortunately, it didn't happen.
In everything I do, a tear always drops. To the point that my tears could tell you where I'm at. Because they're on the paths I have taken and will be on the paths I wish to take. And if only I could be where she is, I would leave these tears on the ground, that even just because of curiosity, she'll find her way to me.
"I waited for you to come into my life, but now that you're gone, maybe I was just destined to wait for you forever."
Then she went away.
And maybe, never to return again.
I even volunteered to accompany her to the airport. I know I can't take it, but I was hoping that sometime before her flight, she'll angrily leave me, the airport, and the airplane; and stay, maybe not yet with me, but at least, here.
But the cloud formed above my head popped when I saw her walking towards the way where only passengers could. She didn't even say goodbye. And it made me hope that she didn't because she'll be seeing me again. One day.
I rushed to my no-longer-home house because she might call to say what she forgot to tell me earlier, like how much she hates me, how much she regrets making me a part of her life, how selfish I had become, name it! As long as I can hear her voice again. I was staring at the phone and after 4 hours, it still didn't ring. So I went upstairs to take a nap since I know I can never sleep.
Every morning when I wake up, I always check my mailbox, hoping that there would be, even a single mail that is different from the rest. But I always get disappointed for only credit card billing statements, promo flyers, and subscription updates are there. Nothing from her. Checking my mailbox is actually the next thing I do after kissing her picture on my bedside table. It's some kind of relief after a whole night of crying. Only to start crying again.
I must be that strong to carry on 3 Christmas seasons without her. If what they say is true that tears are a sign of strength, then I'm the strongest man in the world, yet is not alive. For when she went away, not only her clothes from my closet were the ones she took, but also my precious smiles that only her can see since only her can make.
As I write her another letter, which I can't send for I don't know what her address is, I am wondering where she is now, what she's doing, who's with her, whom does she really want to be with? When the phone didn't bother to prove me it rings and when only tons of nonsense letters were in my mailbox, I should have known that the answer to my latter question is not me. Definitely not me.
Maybe she's with someone new, but maybe she knows me still. Maybe he's doing things for her that I never made her feel. Maybe she misses my embrace or maybe I'm just a familiar face. I regret that I didn't stop her, but it was not because of pride. I didn't because I was hoping that there's something she would realize. But unfortunately, it didn't happen.
In everything I do, a tear always drops. To the point that my tears could tell you where I'm at. Because they're on the paths I have taken and will be on the paths I wish to take. And if only I could be where she is, I would leave these tears on the ground, that even just because of curiosity, she'll find her way to me.
Wednesday, February 15, 2012
Si Mang Bino
Noong unang panahon, nagsasalita ang lahat ng bagay sa mundo. Malaya silang nakikihalubilo sa mga tao. Isang tao ang naatasang magbantay sa mga gamit na ito, at iyon ay si Mang Bino.
Libre lamang ang mga kagamitan noon. Pwedeng pwede mong papalitan kahit kailan mo gusto. Gumagalaw ang mga gamit, nakikipag-usap, at nakikisama sa mga taong kumukupkop sa kanila.
Isa lamang ang baryo Samawili sa nakikinabang sa halagang dulot ng mga gamit na ipinahihiram ni Mang Bino. Dito kadalasa’y sama-samang nagtatrabaho ang mga tao. Lahat sila’y magkakakilala. At halos lahat sila’y pare-pareho ang ugali.
Pasikat pa lamang ang araw, lahat sila ay abala na sa kani-kanilang gawain. Si Delfin ay anak ni Aling Selya, isang balong tindera ng saging. Sa kanya bumibili ng bananacue si Marta, isang mag-aaral na anak nina Mang Brosio at Aling Trising, pawang mga magsasaka. Isang magandang umaga, katatapos pa lamang ng bakasyon, lahat ay nagsisikilos na dahil may pasok na sa eskwela. Nag-ring na si alarm klak. Sinabihan siya ni Aling Selya na gisingin si Delfin habang nagbibigay ng utos kina kalan at kawali.
“Aba, bakit ayaw mo pang kumilos kawali? Iyang tainga mo talaga kahit kailan may deperensya!”
“Basa pa po ako e. Hindi niyo po ba sinabihan si basahan na bumaba rito?”
“At bakit ako? Alam mo na palang basa ka pa e hindi ka kaagad umakyat para magpapunas kay basahan? Isang palpak pa, pupunta ka na kay Mang Bino!”
Sa kabilang bahay nama’y maririnig si Martang nagbibigay ng utos sa lahat ng gamit sa kanila, “Hoy, kayo ah, gusto ko pag-uwi ko galing sa paaralan handa na ang kakainin ko! Adobo ang gusto kong ulam. Ikaw platong pula ang gusto kong gamitin. Samahan mo siya, basong asul!” At pagkabigay ng mga habilin ay tumalikod na ito at kinausap naman si pinto, “Ikaw, alam mo na ngang paalis ako bakit nakatunganga ka pa riyan? Isang palpak pa, kay Mang Bino ka na magpapaliwanag!”
Lumipas ang buong maghapon at halos lahat ay pauwi na sa kanilang mga bahay. Si Aling Selya, hindi maipinta ang mukha dahil kaunti lang ang kinita noong araw na iyon. Galit na galit siyang dumiretso sa likod at hinarap si kawali. “Nang dahil sa iyo, barya lang ang kinita ko! Eengot-engot ka kasi! Nagdahilan ka pa na basa ka, na para bang responsibilidad ko ang punasan ka? Hala, lumayas ka! Sabihin mo kay Mang Bino na magpadala rito ng bagong kawali!” Nanggagalaiti siya sa galit at pinagsabihan din ang ibang mga gamit, “Kaya kayo ha! Ayus-ayusin niyo ang trabaho niyo dahil kung hindi, matutulad kayo sa kanya!”
Si Delfin naman na nasa kanyang kwarto ay pinagagalitan si unan, “Ang baho mo, lumayo ka sa akin! Alam mo nang marumi ka, ‘di ka pa nagpalit ng punda? Isang palpak pa talaga, isasauli na kita kay Mang Bino.”
Sa kabilang bahay nama’y kararating lang ni Marta. Pagod na pagod siya dahil malayo ang kanyang nilalakad mula sa eskwela. Pagpasok niya’y hinanap niya agad si tsinelas. Mabilis naman itong lumapit sa kanya.
“Bakit ngayon ka lang?”
“Pero Marta, ikaw ang galing sa labas, ‘di ba dapat ako ang magtanong sa iyo niyan?” sagot ni tsinelas. Sa sinabi niyang iyon ay naghagikgikan ang mga gamit. Sa pagkapahiya, dinampot niya si tsinelas at hinagis itong palabas.
“Diyan! Diyan ka nababagay! Humanap ka ng ibang kukupkop sa iyo! Sabihin mo kay Mang Bino pinalayas kita dahil wala kang modo! At magpadala kamo siya ng bago ngayon din!”
Natulala ang mga gamit, natakot, at napayuko sa sinapit ng kaibigan. “Tandaan niyo, wala kayong karapatang sumagot sa akin ng gano’n! Lalo na kung napakawalang kwenta naman ng inyong sasabihin!”
Umupo siya sa harap ng mesa para kumain. “Pwe! Bakit ang alat nito?” Napabalikwas si toyo at nanginginig na sumagot, “Naku Marta, pasensya ka na, kanina kasi napagkasunduan naming maglaro habag nagtatrabaho. Sa pagtakbo ko’y nadulas ako kaya naparami ang pagbuhos ko. Aayusin nga sana namin ‘yung timpla. Kaya lang narinig namin si Aling Trising na tinawag ka mula sa labas kaya...” Hindi pa man siya natatapos sa kanyang sinasabi ay nagsalita na agad si Marta, “Ibig sabihin halos kanina lang kayo nagsimula? At bakit kayo naglalaro? Kahit kailan hindi ko kayo pinayagang maglaro! Ano’ng kakainin ko ngayon?”
Hindi alam nina suka’t toyo ang gagawin. Muli silang binungangaan ni Marta. “Huwag niyong hintaying kuhanin ko kayo isa-isa. Magsilayas kayo! Sabihin niyo kay Mang Bino na magpadala rito ng mga bagong kagamitan at sangkap! At pakisabi, ayoko sa mga loloko-loko sa trabaho!” Galit na galit ang batang babae, nanggagalaiti.
Sunod-sunod na bumaba mula sa kinalalagyan ang mga sangkap at ilang mga kagamitang nagtulong-tulong para sa pagluto ng adobo. Sina mesa at silya ay umiiyak sa pagpapaalis sa mga matatalik nilang kaibigan. “Hindi malabong mangyari sa inyo iyan. Kung gusto ninyong sumama, ngayon pa lang sabihin niyo na. Marami pa riyang gusto kaming pagsilbihan. Huwag ninyo kong artihan. Hindi ako madadala sa pag-iyak-iyak ninyo!” wika ni Marta kina mesa at silya.
Malungkot na malungkot at nag-iisa si tsinelas. Humanap siya ng lugar na mauupuan dahil hapong hapo na siya. Malayo-layo pa ang kanyang lalakarin para makarating kay Mang Bino. Habang siya’y nagpapahinga, nakarinig siya ng kaluskos sa damuhan.
“O kawali! Ano’ng ginagawa mo rito?” sabik na tanong ni tsinelas.
“Tsinelas, buti nagkita tayo, may kasama na rin ako.” Tinabihan niya ito sa pag-upo at sinabing, “Pinalayas ako ni Aling Selya e. Kasalanan ko raw kasi kung bakit barya lang ang kinita niya ngayon. Siguro gano’n lang talaga ‘pag balo na.”
“Pinalayas ka rin?” tanong ni tsinelas. “Nagkakamali ka kung iniisip mong sumasama ang ugali ng tao kapag balo na siya. Si Marta, iyong anak ni Mang Brosio, initsa niya ako palabas ng bahay dahil lang sa pagsagot ko. Batang bata pa siya, mas matanda pa nga yata ako sa kanya e,” malungkot na pahayag ni tsinelas.
“Bakit gano’n sila? Ginagawa naman natin ang lahat para matulungan sila ‘di ba? Kahit nga hindi natin gawain ginagawa na natin para lang mapasaya sila, pero wala pa rin,” pagda-drama este pagdaramdam ni kawali.
“Ni minsan hindi pa ako napuri ni Marta. Minsan nga pinakiusapan ko si laso na magpasulat kay bolpen ng ‘Hapi Bertdey, Marta’ at itali sa akin, pero tinanggal niya iyon. ‘Di niya nagustuhan,” sabi ni tsinelas. Tumingin si kawali kay tsinelas at sinabing, “Ano kaya kung ‘wag na lang tayong gumalaw? ‘Wag tayong magsalita para matuto silang kumilos mag-isa,” pagbibigay ng suhestiyon ni kawali na agad namang sinang-ayunan ni tsinelas.
“Tama! Sabihan natin ang iba pang mga gamit. Mula ngayon, hindi na nila tayo maaalipusta!” sambit ni tsinelas. Dali-daling tumayo ang dalawa at nilapitan ang bawat gamit na nakasalubong. Inatasan nila ang bawat isa na pasimpleng sabihan ang mga gamit na nasa loob pa ng bahay.
Samantala, si Mang Brosio naman ay inis na inis dahil hindi pa rin nagpapadala si Mang Bino ng bagong itak. “Naku naman, wala pa ba iyong itak ko? Sinusubukan ‘ata talaga ako no’ng isang sinauli ko e. Dapat lang talaga siyang palayasin dahil kahit kailan, hindi siya maaasahan. Hindi na nga siya nagpahasa agad, hindi pa yata sinabi kay Mang Bino na nagpapadala ako ng bago. Ano na ngayon ang gagamitin ko?”
Si Marta naman ay ikinwento ang nangyari kanina sa kanyang ama, “Hay naku ‘tay, iyong tsinelas ko binato ko palabas. Ininsulto ako e! Tapos iyong ibang mga gamit dito pinalayas ko. Pa’no ba naman kasi, palpak iyong ginawa nilang adobo! At hanggang ngayon ay hindi pa nagpapadala si Mang Bino.”
Lingid sa kaalaman ng mga tao, nagkasundo na ang mga gamit at kanila nang ipinaalam ang kanilang plano kay Mang Bino. Dagling lumapit sina tsinelas at kawali kasama nina kalan at mga sangkap sa paggawa ng adobo sa matanda.
“Mang Bino! Mang Bino!” agad na napalingon ang tagabantay sa kanila.
“O, kamusta na kayo? May reklamo na naman ba ang mga tao sa inyo?” tanong niya.
“Naku, Mang Bino, kailan po ba nawalan? Kaya nga po napagkasunduan naming sangkagamitan na hinding hindi na kami magsasalita at gagalaw kahit kailan mula ngayon,” wika ni kalan.
“Sigurado ba kayo riyan? Mahirap yatang palitan ang nakasanayan na. Tatagal ba naman kayo sa plano niyong iyan?” pag-usisa ni Mang Bino.
“Mahirap nga po iyon. Pero Mang Bino, may ipakikiusap lang po sana kami sa inyo. Maaari po bang sa susunod ay magpabayad na kayo kapalit ng aming serbisyo? Tutal matagal na rin po kayo sa inyong trabaho at ni minsan ay hindi kayo naghangad ng kapalit. Baka naman po ngayon na ang panahon para maningil,” sabi ni toyo.
“Pero masama ang iniisip niyong iyan. Paghihiganti iyan,” pangangaral ni Mang Bino.
“Alam po naming ubod kayo ng bait. Pero hindi naman po namin layon ang maghiganti. Nais lamang po namin silang turuan ng leksyon. Kung magpapabayad po kayo, sa gano’ng paraan, aalagaan na po nila kami at hindi na muli pang sasaktan,” pagpapaliwanag ni tsinelas.
“O siya, sige. Napansin ko nga ring masyadong nagiging palaasa ang mga tao. Lagi pang nagrereklamo sa mga ibinibigay ko. Sige, mula ngayon magpapabayad na ako kung iyan ang gusto niyo.”
Nagpalakpakan sa tuwa ang mga kagamitan. “Bago po kami tuluyang hindi magsalita, nais po naming sabihin sa inyo kung gaano namin kayo kamahal,” sabi ni tsinelas.
“Maraming salamat po! Mahal na mahal namin kayo, Mang Bino!” sabay-sabay na sabi ng mga kagamitan.
Mula noon nga’y hindi na nagsalita pang muli ang mga gamit bilang tanda ng lubos na sakit na dinulot ng pakikisalamuha nila sa tao. Nag-uusap-usap sila sa pamamaraang sila-sila lamang ang nagkakaintindihan. Hindi rin sila gumagalaw hangga’t hindi pinipindot o hindi sinusunod ang wastong paggamit sa kanila. Pinag-iipunan na rin ng mg tao ang pambili nila ng bago nilang gamit sa bahay. Sa puntong iyon, nagtagumpay ang mga gamit sa kanilang plano. Ito ay bilang leksyon sa kasakiman at kaabusuhan ng mga tao.
Libre lamang ang mga kagamitan noon. Pwedeng pwede mong papalitan kahit kailan mo gusto. Gumagalaw ang mga gamit, nakikipag-usap, at nakikisama sa mga taong kumukupkop sa kanila.
Isa lamang ang baryo Samawili sa nakikinabang sa halagang dulot ng mga gamit na ipinahihiram ni Mang Bino. Dito kadalasa’y sama-samang nagtatrabaho ang mga tao. Lahat sila’y magkakakilala. At halos lahat sila’y pare-pareho ang ugali.
Pasikat pa lamang ang araw, lahat sila ay abala na sa kani-kanilang gawain. Si Delfin ay anak ni Aling Selya, isang balong tindera ng saging. Sa kanya bumibili ng bananacue si Marta, isang mag-aaral na anak nina Mang Brosio at Aling Trising, pawang mga magsasaka. Isang magandang umaga, katatapos pa lamang ng bakasyon, lahat ay nagsisikilos na dahil may pasok na sa eskwela. Nag-ring na si alarm klak. Sinabihan siya ni Aling Selya na gisingin si Delfin habang nagbibigay ng utos kina kalan at kawali.
“Aba, bakit ayaw mo pang kumilos kawali? Iyang tainga mo talaga kahit kailan may deperensya!”
“Basa pa po ako e. Hindi niyo po ba sinabihan si basahan na bumaba rito?”
“At bakit ako? Alam mo na palang basa ka pa e hindi ka kaagad umakyat para magpapunas kay basahan? Isang palpak pa, pupunta ka na kay Mang Bino!”
Sa kabilang bahay nama’y maririnig si Martang nagbibigay ng utos sa lahat ng gamit sa kanila, “Hoy, kayo ah, gusto ko pag-uwi ko galing sa paaralan handa na ang kakainin ko! Adobo ang gusto kong ulam. Ikaw platong pula ang gusto kong gamitin. Samahan mo siya, basong asul!” At pagkabigay ng mga habilin ay tumalikod na ito at kinausap naman si pinto, “Ikaw, alam mo na ngang paalis ako bakit nakatunganga ka pa riyan? Isang palpak pa, kay Mang Bino ka na magpapaliwanag!”
Lumipas ang buong maghapon at halos lahat ay pauwi na sa kanilang mga bahay. Si Aling Selya, hindi maipinta ang mukha dahil kaunti lang ang kinita noong araw na iyon. Galit na galit siyang dumiretso sa likod at hinarap si kawali. “Nang dahil sa iyo, barya lang ang kinita ko! Eengot-engot ka kasi! Nagdahilan ka pa na basa ka, na para bang responsibilidad ko ang punasan ka? Hala, lumayas ka! Sabihin mo kay Mang Bino na magpadala rito ng bagong kawali!” Nanggagalaiti siya sa galit at pinagsabihan din ang ibang mga gamit, “Kaya kayo ha! Ayus-ayusin niyo ang trabaho niyo dahil kung hindi, matutulad kayo sa kanya!”
Si Delfin naman na nasa kanyang kwarto ay pinagagalitan si unan, “Ang baho mo, lumayo ka sa akin! Alam mo nang marumi ka, ‘di ka pa nagpalit ng punda? Isang palpak pa talaga, isasauli na kita kay Mang Bino.”
Sa kabilang bahay nama’y kararating lang ni Marta. Pagod na pagod siya dahil malayo ang kanyang nilalakad mula sa eskwela. Pagpasok niya’y hinanap niya agad si tsinelas. Mabilis naman itong lumapit sa kanya.
“Bakit ngayon ka lang?”
“Pero Marta, ikaw ang galing sa labas, ‘di ba dapat ako ang magtanong sa iyo niyan?” sagot ni tsinelas. Sa sinabi niyang iyon ay naghagikgikan ang mga gamit. Sa pagkapahiya, dinampot niya si tsinelas at hinagis itong palabas.
“Diyan! Diyan ka nababagay! Humanap ka ng ibang kukupkop sa iyo! Sabihin mo kay Mang Bino pinalayas kita dahil wala kang modo! At magpadala kamo siya ng bago ngayon din!”
Natulala ang mga gamit, natakot, at napayuko sa sinapit ng kaibigan. “Tandaan niyo, wala kayong karapatang sumagot sa akin ng gano’n! Lalo na kung napakawalang kwenta naman ng inyong sasabihin!”
Umupo siya sa harap ng mesa para kumain. “Pwe! Bakit ang alat nito?” Napabalikwas si toyo at nanginginig na sumagot, “Naku Marta, pasensya ka na, kanina kasi napagkasunduan naming maglaro habag nagtatrabaho. Sa pagtakbo ko’y nadulas ako kaya naparami ang pagbuhos ko. Aayusin nga sana namin ‘yung timpla. Kaya lang narinig namin si Aling Trising na tinawag ka mula sa labas kaya...” Hindi pa man siya natatapos sa kanyang sinasabi ay nagsalita na agad si Marta, “Ibig sabihin halos kanina lang kayo nagsimula? At bakit kayo naglalaro? Kahit kailan hindi ko kayo pinayagang maglaro! Ano’ng kakainin ko ngayon?”
Hindi alam nina suka’t toyo ang gagawin. Muli silang binungangaan ni Marta. “Huwag niyong hintaying kuhanin ko kayo isa-isa. Magsilayas kayo! Sabihin niyo kay Mang Bino na magpadala rito ng mga bagong kagamitan at sangkap! At pakisabi, ayoko sa mga loloko-loko sa trabaho!” Galit na galit ang batang babae, nanggagalaiti.
Sunod-sunod na bumaba mula sa kinalalagyan ang mga sangkap at ilang mga kagamitang nagtulong-tulong para sa pagluto ng adobo. Sina mesa at silya ay umiiyak sa pagpapaalis sa mga matatalik nilang kaibigan. “Hindi malabong mangyari sa inyo iyan. Kung gusto ninyong sumama, ngayon pa lang sabihin niyo na. Marami pa riyang gusto kaming pagsilbihan. Huwag ninyo kong artihan. Hindi ako madadala sa pag-iyak-iyak ninyo!” wika ni Marta kina mesa at silya.
Malungkot na malungkot at nag-iisa si tsinelas. Humanap siya ng lugar na mauupuan dahil hapong hapo na siya. Malayo-layo pa ang kanyang lalakarin para makarating kay Mang Bino. Habang siya’y nagpapahinga, nakarinig siya ng kaluskos sa damuhan.
“O kawali! Ano’ng ginagawa mo rito?” sabik na tanong ni tsinelas.
“Tsinelas, buti nagkita tayo, may kasama na rin ako.” Tinabihan niya ito sa pag-upo at sinabing, “Pinalayas ako ni Aling Selya e. Kasalanan ko raw kasi kung bakit barya lang ang kinita niya ngayon. Siguro gano’n lang talaga ‘pag balo na.”
“Pinalayas ka rin?” tanong ni tsinelas. “Nagkakamali ka kung iniisip mong sumasama ang ugali ng tao kapag balo na siya. Si Marta, iyong anak ni Mang Brosio, initsa niya ako palabas ng bahay dahil lang sa pagsagot ko. Batang bata pa siya, mas matanda pa nga yata ako sa kanya e,” malungkot na pahayag ni tsinelas.
“Bakit gano’n sila? Ginagawa naman natin ang lahat para matulungan sila ‘di ba? Kahit nga hindi natin gawain ginagawa na natin para lang mapasaya sila, pero wala pa rin,” pagda-drama este pagdaramdam ni kawali.
“Ni minsan hindi pa ako napuri ni Marta. Minsan nga pinakiusapan ko si laso na magpasulat kay bolpen ng ‘Hapi Bertdey, Marta’ at itali sa akin, pero tinanggal niya iyon. ‘Di niya nagustuhan,” sabi ni tsinelas. Tumingin si kawali kay tsinelas at sinabing, “Ano kaya kung ‘wag na lang tayong gumalaw? ‘Wag tayong magsalita para matuto silang kumilos mag-isa,” pagbibigay ng suhestiyon ni kawali na agad namang sinang-ayunan ni tsinelas.
“Tama! Sabihan natin ang iba pang mga gamit. Mula ngayon, hindi na nila tayo maaalipusta!” sambit ni tsinelas. Dali-daling tumayo ang dalawa at nilapitan ang bawat gamit na nakasalubong. Inatasan nila ang bawat isa na pasimpleng sabihan ang mga gamit na nasa loob pa ng bahay.
Samantala, si Mang Brosio naman ay inis na inis dahil hindi pa rin nagpapadala si Mang Bino ng bagong itak. “Naku naman, wala pa ba iyong itak ko? Sinusubukan ‘ata talaga ako no’ng isang sinauli ko e. Dapat lang talaga siyang palayasin dahil kahit kailan, hindi siya maaasahan. Hindi na nga siya nagpahasa agad, hindi pa yata sinabi kay Mang Bino na nagpapadala ako ng bago. Ano na ngayon ang gagamitin ko?”
Si Marta naman ay ikinwento ang nangyari kanina sa kanyang ama, “Hay naku ‘tay, iyong tsinelas ko binato ko palabas. Ininsulto ako e! Tapos iyong ibang mga gamit dito pinalayas ko. Pa’no ba naman kasi, palpak iyong ginawa nilang adobo! At hanggang ngayon ay hindi pa nagpapadala si Mang Bino.”
Lingid sa kaalaman ng mga tao, nagkasundo na ang mga gamit at kanila nang ipinaalam ang kanilang plano kay Mang Bino. Dagling lumapit sina tsinelas at kawali kasama nina kalan at mga sangkap sa paggawa ng adobo sa matanda.
“Mang Bino! Mang Bino!” agad na napalingon ang tagabantay sa kanila.
“O, kamusta na kayo? May reklamo na naman ba ang mga tao sa inyo?” tanong niya.
“Naku, Mang Bino, kailan po ba nawalan? Kaya nga po napagkasunduan naming sangkagamitan na hinding hindi na kami magsasalita at gagalaw kahit kailan mula ngayon,” wika ni kalan.
“Sigurado ba kayo riyan? Mahirap yatang palitan ang nakasanayan na. Tatagal ba naman kayo sa plano niyong iyan?” pag-usisa ni Mang Bino.
“Mahirap nga po iyon. Pero Mang Bino, may ipakikiusap lang po sana kami sa inyo. Maaari po bang sa susunod ay magpabayad na kayo kapalit ng aming serbisyo? Tutal matagal na rin po kayo sa inyong trabaho at ni minsan ay hindi kayo naghangad ng kapalit. Baka naman po ngayon na ang panahon para maningil,” sabi ni toyo.
“Pero masama ang iniisip niyong iyan. Paghihiganti iyan,” pangangaral ni Mang Bino.
“Alam po naming ubod kayo ng bait. Pero hindi naman po namin layon ang maghiganti. Nais lamang po namin silang turuan ng leksyon. Kung magpapabayad po kayo, sa gano’ng paraan, aalagaan na po nila kami at hindi na muli pang sasaktan,” pagpapaliwanag ni tsinelas.
“O siya, sige. Napansin ko nga ring masyadong nagiging palaasa ang mga tao. Lagi pang nagrereklamo sa mga ibinibigay ko. Sige, mula ngayon magpapabayad na ako kung iyan ang gusto niyo.”
Nagpalakpakan sa tuwa ang mga kagamitan. “Bago po kami tuluyang hindi magsalita, nais po naming sabihin sa inyo kung gaano namin kayo kamahal,” sabi ni tsinelas.
“Maraming salamat po! Mahal na mahal namin kayo, Mang Bino!” sabay-sabay na sabi ng mga kagamitan.
Mula noon nga’y hindi na nagsalita pang muli ang mga gamit bilang tanda ng lubos na sakit na dinulot ng pakikisalamuha nila sa tao. Nag-uusap-usap sila sa pamamaraang sila-sila lamang ang nagkakaintindihan. Hindi rin sila gumagalaw hangga’t hindi pinipindot o hindi sinusunod ang wastong paggamit sa kanila. Pinag-iipunan na rin ng mg tao ang pambili nila ng bago nilang gamit sa bahay. Sa puntong iyon, nagtagumpay ang mga gamit sa kanilang plano. Ito ay bilang leksyon sa kasakiman at kaabusuhan ng mga tao.
Friday, January 27, 2012
Thursday, January 5, 2012
Tips Para sa mga Nangangarap
Hindi ako eksperto para simulan ang artikulong ito. Pero Hindi ka rin naman beterano sa larangan ng pangangarap para awatin ako. Confidence. 'Yan ang unang bagay na dapat mayroon ka kung gusto mong marating ang nais mong maabot.
Huwag mong isiping walang patutunguhan ang mga pinaggagagawa mo. Sige ka, hindi rin kami maniniwalang may mararating 'yan. Ikaw ang unang taong dapat maniwala sa sarili mo. Hindi ka dapat ganyan kung umasta, umayos ka. Huwag mong ginugulo 'yung distribution of roles. Hindi ka kontrabida. Actually, wala ka naman sa eksena. Kaya panahon na siguro para gumawa ka ng sarili mo.
Huwag kang matakot na baka walang pumalakpak. Hindi naman lahat ng nagtatagumpay, pinapalakpakan. 'Yung iba, hinahangaan. Kapag pinalakpakan ka, napasaya mo sila. Pero kapag hinangaan ka ng mga tao, bumilib sila sa ginawa mong nakapagpasaya sa'yo. Mamili ka na ngayon kung alin ang gusto mong prize. Out of stock na 'yung trip to Hongkong. Ibang kulay na lang ang mayroon.
Huwag kang ma-intimidate sa layo ng narating ng iba. Dahil tulad mo, nawindang din sila sa umpisa. Hindi nila 'yun na-achieve overnight. Kaya kung mainipin ka, gumawa ka na lang ng yelo. Para maya-maya lang pwede na. At saka, kung 'yun talaga ang pangarap mo, hindi ka naman mababagot hanggang sa dumating 'yung tamang pagkakataon e. Kung ang ilan ay namuhunan ng sipag at tiyaga, sila namang mga nagtagumpay sa larangang pinili nila, nangutang pa ng lakas ng loob. At kapag gusto o mahal mo ang isang bagay na wala pa sa'yo, hinding hindi ka mauubusan ng paghuhugutan noon. Kaya umutang ka na rin, dedikasyon mo lang naman ang collateral. Pero kung gusto mong bahay at lupa, dapat bayad ang amilyar.
Huwag mong naising lumahok sa spoonfeeding program. Hindi gano'n kabait ang mundo. Hindi nito ilalatag sa harap mo ang daan papunta sa pinapangarap mo. Ikaw ang gagawa no'n. 'Di ba exciting? May thrill of the chase. Parang sa pag-ibig.
Wala kang karapatang mag-give up. Wala naman tayo sa racetrack. Wala kang makikitang finish line. Sabi na nga ba dapat "Wala" ang title nito e. O 'di kaya, "Waley".
At tandaan mo, kapag may gusto ka, huwag mong ikahiya. Dahil mas nakahihiya kung mamamatay kang nangangarap. 'Wag mo rin itong iisan-tabi. Dahil tulad nga ng narinig ko sa kusina, "Ang mga ipinagpapaliban, nawawala." Hinanap yata 'yung liempo sa lamesa. Malinis ang konsensya ko, dahil monggo ang inulam ko no'n.
Ang panaginip ay para sa mga tulog. Ang pangarap naman, para sa mga gising. Ang nananaginip ng gising ay para sa fans ng Aegis. Kapag alam 'yung kanta, fan na agad? 'Di ba pwedeng 'Narinig lang sa kapitbahay' muna? Nakatulala sa hangin/ Nagsusumidhing damdamin/ Kahit halik lang ang akin. Pero kung saulado 'yung lyrics, ano'ng tawag doon? Iba na nga yata 'to.
Kaya simulan mo na 'yung unang hakbang ngayon. Available naman dito sa Earth ang lahat ng kailangan mo e. Hindi mo kailangang pumunta pa sa moon. Huwag mong katorpehan ang pangarap mo. Sabi nga ng Magic 8 Ball, "All signs point to yes." Confidence mo na lang talaga ang kulang.
Gawa ka ng sarili mong rainbow.
Huwag mong isiping walang patutunguhan ang mga pinaggagagawa mo. Sige ka, hindi rin kami maniniwalang may mararating 'yan. Ikaw ang unang taong dapat maniwala sa sarili mo. Hindi ka dapat ganyan kung umasta, umayos ka. Huwag mong ginugulo 'yung distribution of roles. Hindi ka kontrabida. Actually, wala ka naman sa eksena. Kaya panahon na siguro para gumawa ka ng sarili mo.
Huwag kang matakot na baka walang pumalakpak. Hindi naman lahat ng nagtatagumpay, pinapalakpakan. 'Yung iba, hinahangaan. Kapag pinalakpakan ka, napasaya mo sila. Pero kapag hinangaan ka ng mga tao, bumilib sila sa ginawa mong nakapagpasaya sa'yo. Mamili ka na ngayon kung alin ang gusto mong prize. Out of stock na 'yung trip to Hongkong. Ibang kulay na lang ang mayroon.
Huwag kang ma-intimidate sa layo ng narating ng iba. Dahil tulad mo, nawindang din sila sa umpisa. Hindi nila 'yun na-achieve overnight. Kaya kung mainipin ka, gumawa ka na lang ng yelo. Para maya-maya lang pwede na. At saka, kung 'yun talaga ang pangarap mo, hindi ka naman mababagot hanggang sa dumating 'yung tamang pagkakataon e. Kung ang ilan ay namuhunan ng sipag at tiyaga, sila namang mga nagtagumpay sa larangang pinili nila, nangutang pa ng lakas ng loob. At kapag gusto o mahal mo ang isang bagay na wala pa sa'yo, hinding hindi ka mauubusan ng paghuhugutan noon. Kaya umutang ka na rin, dedikasyon mo lang naman ang collateral. Pero kung gusto mong bahay at lupa, dapat bayad ang amilyar.
Huwag mong naising lumahok sa spoonfeeding program. Hindi gano'n kabait ang mundo. Hindi nito ilalatag sa harap mo ang daan papunta sa pinapangarap mo. Ikaw ang gagawa no'n. 'Di ba exciting? May thrill of the chase. Parang sa pag-ibig.
Wala kang karapatang mag-give up. Wala naman tayo sa racetrack. Wala kang makikitang finish line. Sabi na nga ba dapat "Wala" ang title nito e. O 'di kaya, "Waley".
At tandaan mo, kapag may gusto ka, huwag mong ikahiya. Dahil mas nakahihiya kung mamamatay kang nangangarap. 'Wag mo rin itong iisan-tabi. Dahil tulad nga ng narinig ko sa kusina, "Ang mga ipinagpapaliban, nawawala." Hinanap yata 'yung liempo sa lamesa. Malinis ang konsensya ko, dahil monggo ang inulam ko no'n.
Ang panaginip ay para sa mga tulog. Ang pangarap naman, para sa mga gising. Ang nananaginip ng gising ay para sa fans ng Aegis. Kapag alam 'yung kanta, fan na agad? 'Di ba pwedeng 'Narinig lang sa kapitbahay' muna? Nakatulala sa hangin/ Nagsusumidhing damdamin/ Kahit halik lang ang akin. Pero kung saulado 'yung lyrics, ano'ng tawag doon? Iba na nga yata 'to.
Kaya simulan mo na 'yung unang hakbang ngayon. Available naman dito sa Earth ang lahat ng kailangan mo e. Hindi mo kailangang pumunta pa sa moon. Huwag mong katorpehan ang pangarap mo. Sabi nga ng Magic 8 Ball, "All signs point to yes." Confidence mo na lang talaga ang kulang.
Gawa ka ng sarili mong rainbow.
Subscribe to:
Posts (Atom)